random image
Le Maupas
7 January 2004
In dit Franse gehucht in de Bourgogne streek in Frankrijk heb ik in 2004 een schuur gekocht. Langzaam knap ik hem op en ieder jaar wordt het er een beetje geciviliseerder. De streek, de buren, het eten, de natuur, de frisse lucht, het verveelt nooit.
De Fransen zijn eigenlijk de bron van mijn geluk. Niet alleen al die fysieke dingen om mij heen bepalen ze, maar het is juist de omgang met hen die me zo een comfortabel gevoel geeft. Ik wordt op de juiste wijze in de gaten gehouden en op juiste wijze met rust gelaten. Heel anders dan in Nederland.
In de Maupas heb ik niet dat enorme netwerk van vrienden en bekenden zoals ik dat in Amsterdam heb. Hier is mijn universum beperkt tot mijn buren en enkele mensen uit de omgeving. Maar omdat iedereen elkaar kent raak je hier al snel ingeburgerd. Ik maar iets aan mijn buurvrouw te vertellen en het hele dorp weet het. Volgens eigen zeggen beoefent ze de grootste discretie.
Een vriend, dat is het belangrijkste. Joël Chevalier en ik zijn onafscheidelijke zielebroeders. Onze werelden zijn compleet verschillend, maar als twee boeddhistische monniken beschouwen we alles als één. Onze overeenkomsten zijn overigens tamelijk uniek. Wij zijn uitvinders en beide houders van een patent, dat kan niet iedereen zeggen, dat schept een zéér sterke band.
Sinds enkele jaren maak ik ieder jaar met 'la fête de la Saint-Jean', een lokaal dorpsfeest, een kunstwerk. Mijn geschenk aan de gemeenschap en tot op heden wordt het met dank in ontvangst genomen. Hiermee bepaal ik mijn positie in de omgeving, ik ben kunstenaar. Dat is fijn om te zijn, dat geeft namelijk uitleg aan afwijkend gedrag. Van mij en van mijn gasten. Het zijn kunstenaars, en daarvan mag je verwachten dat ze soms een beetje vreemd doen.